Sıradanlar Destanı 2. Bölüm

Sedat Delioğlu derKi

SIRADANLAR DESTANI

2.BÖLÜM

Pulları dökülüyor, bıçağın ağzını sürttükçe ölü balığın, gri tenine.

Kadın:

İnce eli, büklümlü saç teli, kınalı avuç içi ve teninin açılmamış taze gül rengi ve gelin çiçeği, al kuşak, tırnak boyası, iğne oyası ile susuyor bırakıp gitmeyi; göz altlarının, rengi pembeden mora dönen, düş kırıklığını susuyor;

Ellerinin arasından pul yönüne fırlayıp kayan balık, pulların gıcırdayan tırtık sesi ile yüzük parmağındaki tek taşa değen parlak bıçak çeliğinin minör ezgisine son veriyor.

ellerinde ince, iyimserlik susuyor; güz günlerinin kızılı, yaz akşamlarının çıplak sesi susuyor; pike örtü, küstüm yastık, fisto işleme, pazen çarşaflarda, biri gerçek, iki renk saç teli, ak dantel üstünde kan susuyor;

Balığı alıyor kayganlaşan eline. Elinde pulların yapışkan parlaklığı, soğuk çağrışım.

fiskos masasında çiçeksiz porselen vazo, bebek biblosu, nemli havlu, aynaların buğusunda el izleri, pantolon paçası, etek askısı, dikiş ipi, yorgan iğnesi, gömlek yakası susuyor; perdelerin kıvrımı, korniş kilidi, mutfak dolabı, çorba kıvamı, bazaların tozu, sabrın siyahı susuyor;

Son pul da dökülüyor musluğun altında, tezgâhın süzgecinden geçip şehrin kanalizasyonuna doğru yollanıyor.

çeyiz sandığı / mutluluk / kilitli kapı, bir tepsi kahveye çullanılmış, kahvenin tuzu susuyor; telvenin lekesi, fincanların süsü, “için kabarmış ayol,” , “gözü olanın gözü çıksın,” susuyor;

Evyenin üzerinde biriken bol su kıvrıla kıvrıla eksiliyor, sonunda bir, fhüüüp, sesi yankılanıyor odada kavuniçi renginde. Ellerinin titremesine değiyor kirpiklerinden akan keder, mermerit tezgâhın kenarında yalpalıyor, sekiyor, sıçrıyor, saçılıyor.

gözbebekleri kuyu siyahı, kırık çıkrık, yıkık duvar gözbebekleri, gözbebekleri susuyor; musluk suyuna karışan tuzlu su susuyor; elmacık kemiklerinin üstünde siyaha yazan ezik moru susuyor;

Borcam tepside yağ gezdiriyor.

ütünün şok buharı, keten ayarı, kuru çamaşırlar, çingene pembesi, yumruk çürüğü, izli yalım, ateş çalımı, kırmızı beyaz kareli masa örtüsü, yolluklar susuyor;

Fırın iki yüz yetmiş derecede zonkluyor.

Çocuk:

“Anne, soğan mı doğradın sen yine?”

güneş tanığı, şafak sanığı, ay ışığı, yüz yanığı susuyor.

Balık, son kez kıpırdıyor.

DEVAM EDECEK...

Sedat Delioğlu