Şairler Vesaire

Kelimelerin mucizevi varlığına…

Duru, yağmurlu bir İstanbul.

Bir film karesi gibiydi sessizlik ve her renk kendi çizgisinin hakkını veriyordu. Sakin bir bank gördüm hemen şuracıkta, solda. Baktım kimsecikler de yok oh ne ala, geçtim oturdum. Kelimeler geldiler, yanı başımda yer buldular… Oradan buradan kopan, hafızama yerleşen ve orada kalan kelimeler.  Beraberinde gelen çağrışımlar. Sarıldığım, tutunduğum, belki yok saydığım, belki artık bıraktığım kelimeler. Şairlerin o beyaz sayfalarda anlamlandırdığı, mırıldandıklarında kendi ahengi ile zamana kazınan kelimelerdi bunlar. Kendiliğinden birbirini bulan ve aradan yıllar geçse de okunan, başka türlüsü olanaksızdı dedirten dizeleri hatırlamaya, bulmaya çalıştım.

Şiir okumayı severim ama öykü okumayı daha çok, bu şiiri önemsiz kılmıyor. İmrendiğim, keşke o ben olsaydım dediğim aşklar, hüzünler, isyanlar bu mısralarda hayat bulmuş. Bir kitapçıya girersin, gözüne ilk çarpan kitabın sayfalarından bir mısra, dize, kıta okursun. Niyet sandığından çektiğin minik dilek kâğıtları gibi bir histir bu, kendi sözünü bulursun. Belki bir hatırlama belki bir keşiftir o an ve sana iyi gelir. Sanki her şey yoluna girmiş de dünyanın en şanslı insanı senmişsin gibi… Kitapçıdan çıkarsın, çoğu silinir gider belleğinden, tekrar et deseler asla hatırlayamayacağın sözlerin duygusu yerleşmiştir ruhuna. Yalnız şöyle bir gerçek vardır. O kapıdan çıkarken kitapçıya girdiğin ve olduğun senden farklı bir sensindir artık. Kelimelerin mucizesi o anda seni dönüştürmüştür. Bu, minik bir çiğ tanesinin etkisi gibi hayatında yer alır.

Ne diyordum, a evet o bankta ben de seslerini duymak istedim, görmek, o şiirlerden parça parça da olsa bir izdüşümü deneyimlemek. Çok zor olmadı inanın. Edebiyatımız bu konuda gerçek anlamda bir hazine, şairlerimiz ayrı bir mucize. Sordum kendime neyi hatırlamak istiyorsun? E herkesin hayatında gömdüğü, bırak orada kalsın dediği hatıralar olmamış mıdır?

Diyelim ki gülle gibi bir aşkın içinden çıktın. Aslında o aşk senin içinden geçti. Yine de ayakta kalmayı başardın, evet sen, bunu yapabildin ve sakinledin. Turgut Uyar’a seslendin. O bu dizeleri hangi niyetle yazdı çok da önemli değil sana, bu aşk acısına merhem olması önemli.

Biz giz dolu bir şey yaşadık

Onlar da orada yaşadılar

Bir dağın çarpıklığını

Bir sevinç sanarak

…………………..

Eylül toparlandı gitti işte

Ekim filanda gider bu gidişle

Tarihe gömülen koca koca atlar

Tarihe gömülür o kadar”          

TURGUT UYAR/ACIYOR

Zamanın birinde anı değerli kılmışsındır. Sen öyle bakmış, öyle görmüşsündür. O tutkuyla yalnızlaşmış, o aşkla içindeki boşluğu doldurmak istemişsindir. Belki de seni yakacağını bile bile.

Sevda bir ateş buldu sende, eğilip öptü seni

Artık kimse denizi bilmiyor.

Dirseklerini masaya koyuşundan belli

Gelip geçen bir günü bitirmek istemediğini

Sevda bir umut buldu sende.     

EDİP CANSEVER/SEVDA BİR ATEŞ BULDU SENDE         

Bir bakarsın, bir isyan yükselmiş içinde. Bir yanda eski sevgili, bir yanda süregelen hayat. Son sözü söyleme ağrısı, geri dönüşü olmadığını bilmenin getirdiği isyan.

Bu aşk burada biter ve ben çekip giderim

Yüreğimde bir çocuk cebimde bir revolver

Bu aşk burada biter iyi günler sevgilim

Ve ben çekip giderim bir nehir akıp gider   

ATAOL BEHRAMOĞLU/ BU AŞK BURADA BİTER

Peki ya o 3. Şahıslar, o imkânsızın sızısı, seni kendine yabancılaştıran ve içindeki kötüyü doğuran karşılıksız aşk. Aşkın karanlık bir yüzü vardır ve o da tam buradadır.

gözlerin gözlerime değince

felâketim olurdu ağlardım

beni sevmiyordun bilirdim

bir sevdiğin vardı duyardım

çöp gibi bir oğlan ipince

hayırsızın biriydi fikrimce

ne vakit karşımda görsem

öldüreceğimden korkardım

felâketim olurdu ağlardım              

ATİLLA İLHAN/ÜÇÜNCÜ ŞAHSIN ŞİİRİ

Aşk da kıymetli, insan da; hayat da bize ölüm de yine de gel gör ki bazen insanın varoluş sancılarının üzerine çıkan birlikte yaşama kaygısı, yaşamaksa sağlıkla, adaletle, en temel hak olan özgürlükle dediğimizde hem aşkı hem özgürlük mücadelesini aynı kalbe sığdıran büyük şairi anmamak olmaz.

Bugün pazar.

Bugün beni ilk defa güneşe çıkardılar.

Ve ben ömrümde ilk defa gökyüzünün

bu kadar benden uzak

bu kadar mavi

bu kadar geniş olduğuna şaşarak

kımıldamadan durdum.

Sonra saygıyla toprağa oturdum,

dayadım sırtımı duvara.

Bu anda ne düşmek dalgalara,

bu anda ne kavga, ne hürriyet, ne karım.

Toprak, güneş ve ben...

Bahtiyarım.                                           

NAZIM HİKMET RAN/BUGÜN PAZAR

Daha çok sohbetimiz olur bu derya deniz bitmez ancak yazmazsam eksik kalacak bir değere kulak verdim. Bir başkaldırı, toplumcu bir bakış açısı, eşitlik diyen, ezene karşı ezileni anlatan yine isyankâr o çok sevdiğim mısralar geldi beni buldu:

Hadi bana çelik mavisi bir gece getir

Hadi dostlukları tek tek koparıp getir

Alnımdan öp beni e mi, yitik sıcaklığımı getir

Gençliğimi çılgınlığımı deli günlerimi getir

Ne o sarıyıldız sen de mi ağlıyorsun        

HASAN HÜSEYİN KORKMAZGİL/ ORANLAMA

Vakit geçmiş, hava daha bir soğumuş, kalkıp gitme zamanı, Yola koyuldum. Park, banklar, kediler geride kaldı. Sağım solum ağaçlar. Her birinde bir dize, bir yüz gördüm, selamladım. Hatırımdasınız dedim Cemal Süreya, Ahmed Arif, Behçet Necatigil, Didem Madak, Murathan Mungan, Ahmet Muhip Dranas, Özdemir Asaf, Lale Müldür, Cahit Sıtkı Tarancı ve… Ve Bu sahne nasıl kapanır diye düşündüğümde yanıt belliydi aslında.

Gün ikindi akşam olur

Gör ki başa neler gelir

Veysel gider adı kalır

Dostlar beni hatırlasın                  

ÂŞIK VEYSEL/BEN GİDERİM ADIM KALIR

Ayşegül Ekşioğlu