Muhsin Abi 2. Bölüm

Heykel

Muhsin Abi, konuşarak var olanlar bizden hep bir adım önde değil mi? Hayatını konuşarak kazananlara karşı bir ezikliğimiz mevcut. Sanki hepsi birer sahne sanatçısı. Söz oyunları, imalar, beden dili… Beden Dili ve Edebiyatı Fakültesi’nin ukala mezunları… Biz yazarak veya susarak var olanlar hep onların gölgesinde kalıyoruz. Adil mi sence? Onlara sorsana; yazıyla veya sessizlikle yarışmaya cesaretleri var mı? Bizim gibi yalnızların, içini kâğıda dökenlerin, suskunluğa sığınanların bir imtiyazı olmalı bence. Susmak diye bir din olsa, sen kesinlikle peygamberdin Muhsin Abi. Sen; susarak var oluyorsun. Tıpkı heykeller ve duvarlar gibi. Onların dili durdukları yer, baktıkları yöndür.

Samsun’daki Atatürk heykelini düşün; Atam at üstünde, sağ eliyle ileriyi işaret ediyor. Doğuya ve denize bakıyor. Savaşın yönünü çizen bir sessizlik. Gel İzmir’e. Atam yine at üstünde. Ama bu kez eli havada ve yumruğu sıkılı. Denize bakıyor. Zafere ulaşmış bir milletin gücünü ve kararlılığını ifade ediyor. İstanbul Sarayburnu’ndaki heykelinde ise at yok. Atam sivil kıyafetler içinde. Batıya doğru bakıyor. Savaşın bittiğini ve artık reform zamanını müjdeliyor. Gidilecek yön batı. Duruş önemli. Muhsin Abi, sen hep camdan dışarı bakaduruyorsun. Ben konuşurken bile… Yanlış trenden inmiş gibisin. Sanki sonunu bildiğin bir hikâyeyi izliyorsun. Belki de birini bekliyorsun. Benden sıkılmış olmalısın. Yaşamak mı istiyorsun? İçimizde hayat belirtisi kalmadı değil mi Muhsin Abi? Heves ölümümüz gerçekleşti.

Konuşmadığın için mi, hayatın boyunca sindirilmiş biri oldun hep? Cesareti yalnız kafanda yaşadın. Bir ayakkabı satıcısının ayakkabısındaki delikten mi başladın düşünmeye, Muhsin Abi? Ne zaman konuşmaya niyetlensen, susmak bilmediler değil mi? Kime içini dökmeye kalksan, bir dakika sonra onları dinlerken buldun kendini. Susma Sanatları Müzesi’nin en nadide parçası sen olmalısın Muhsin Abi. Haklıyken susmak ne büyük bir olgunluktur. Sen haklı haklı susuyorsun!

Dışarıdaki insanlar ne kadar tuhaflar değil mi? O kadar çok konuşuyorlar ki, mutlaka doğru söyledikleri bir şeyler olmalı. Kim bilir ne dertleri var bu kadar çok gülenlerin. Ama biliyor musun Muhsin Abi; kimse kimseyi anlamıyor. Yüz yıldır aynı yerde duran bir heykeli bile anlamıyorlar. İyi ki de anlamıyorlar. Ya anlasalardı?

İleride bir gün param olursa senin heykelini yaptıracağım Muhsin Abi. Alçak bir pencerenin önünde, gözünde buğulanmış gözlüklerinle sokağı izler şekilde. Giriş katı insanısın Muhsin Abi. Kot 1, kot 2… Ama bu heykel sana sığ kalır. İçini de resmetmek lazım senin. İçindeki radyo tiyatrolarını ve kimsenin aralayıp bakmadığı, deliklerinden ışık sızan tiyatro perdesini…

Sen görünmez olmuşsun Muhsin Abi. Ya da görünen sen değilsin. İnsanı var eden şey duyguları, düşünceleri değil midir? Senin duyguların görünmüyor Muhsin Abi.

BURAK KETENCİ

4 Mayıs 2025 / 09:10 - Brezilya Açıkları