Gölgeli Evin Hüzünlü Aşkı

Tok sesine hüzünlü aşk şarkıları gizlemiş, yüreğinin bir yanı kırık bir adamdı o.

Ege kıyılarına köpük köpük dalgalar vurduğunda, sakız rakısını çıkarıp dolabından, iki buz ekler öyle içerdi hep.

Belli belirsiz dertleri depreşirdi belli ki. Kim bilir belki de yitip giden aşkına ağıtlar yakarak ağır ağır demlenirdi.

Güzel havalarda balığa çıkardı, açık mavi - beyaz renkli küçük sandalıyla.

Öyle ya, beyaza çalan umutlar şenlendirirdi onun gönlünü.

Ne zaman başını gökyüzüne çevirse, mevsiminde göç etmiş bir leylek selamlardı onu.

O kim mi? Sevdâsına kavuşamamış, yarım aşkların , yarım şarkıların adamı.

İsmini bilmiyorum, ama gözlerinden gri bulutlar misali geçip giden hüzünleri çok tanıdık.

Sade döşenmiş, az eşyalı ve bol gölgeli evinde, balkona kurduğu çilingir masasında duran yalnız kadehi ve bir iki tabak mezesi ile, o kendi hüzünleri ile hemhâl olan lacivert kasketli bir zaman yolcusu.

Aşkı bin dokuz yüz seksenli yıllarda, bir yaz mevsimi telâşında yaşamış ve hep bir adım geride, yalnız kalmış sanki.

Hep yarım söyleyip bırakmasından belli,kalbinin eksikliği.

Bir de kırık teli ile evinin bir köşesinde boynu bükük bekleyen gitarının sessizliğinden.

Her yaz, ağustos böceklerinin sesine karışan eksik notalı aşk şarkılarının mimarı o.

İsmine değil, yüreğinin sesine kulak verilmeli bu yüzden işte.

Ne de olsa şu hayatta isimler farklı olsa da, yarım kalmış sevdalar hep tanıdık.

SERPİL KAYA

Tiyatro Antolojisi 2

Berkan - ''Hayat , ezberleri bozabildiğin kadar yaşanılasıdır, unutma bunu. Ve ben, kendi göğümü yırtabildiğim kadar varım bu hayatta." Nesil - ''Biliyor musun? Berkan ; Parıldama, şakıma demek, ve sen adına o kadar çok yakışıyorsun ki bu halinle." Berkan - "Sen, beni nasıl bir bakışla çözebiliyorsun hiç anlayamıyorum ama, beni her defasında biraz daha derinden sarsıyorsun." Serpil Kaya - ''Berkan'' - Tiyatro Antolojisi - 2